Brabbelen met betekenis

Mijn dochtertje Jaïra (3) bidt tegenwoordig ook wel eens aan tafel. Standaard begint het met Here God...en wat daarna komt is eigenlijk haar eigen brabbeltaaltje. We kunnen af en toe een woord ontcijferen van wat ze probeert te zeggen, maar vaak is het gewoon onbegrijpelijk. Toch laat ik het maar gebeuren. Ze bidt in elk geval! 

In sommige kerken is het vrij normaal om in tongentaal of klankentaal te bidden. Ik weet niet of jij het wel eens gehoord hebt, maar voor mijn redelijk traditionele protestante oren klinkt het meer als een brabbeltaaltje dan als een serieus gebed. In elk geval versta ik er weinig van. Maar dat doet er natuurlijk niet zo toe, want ze bidden tenslotte niet tot mij. 

De vraag is wat verstaat God van onze gebeden?

Laat u bij het bidden leiden door de Geest, iedere keer dat u bidt; blijf waakzaam en bid voortdurend voor alle heiligen. Efeze 5 vers 18

Kennelijk hebben we hulp nodig bij het bidden, want we moeten ons laten leiden door de Geest. Zou dit betekenen dat wij allemaal niet zo goed zijn in bidden en klinken misschien alle gebeden in Gods oren wel als onbeduidende brabbeltaal? Ik herken dat gevoel wel. Als ik eerlijk ben bid ik veel te vaak alleen maar voor mezelf (en mijn directe omgeving) en wil ik graag dat God mijn leven hier en daar wat ten positieve beinvloed. Ik hoop dat jij je herkent, want dan ben ik niet de enige die best kortzichtig is. 

Maar gelukkig, zoals bij elke opdracht die we vanuit de Bijbel krijgen, laat God ons niet alleen stuntelen. Hij stuurt ons Zijn eigen Geest om met ons te bidden en mag ik samen met Hem blijven bidden. Ik mag net als Jaïra, blijven brabbelen, blijven proberen, blijven oefenen. Want dankzij het bloed van Jezus en door de kracht van Zijn Geest klinken onze gebeden als muziek in Gods oren. Hoe wonderlijk dat wij mogen geloven dat Hij, de hoogste Koning van het universum, vol aandacht luistert naar jouw, naar uw, naar mijn gebrabbel.

Veel zegen voor komende week.
Klaas van de Ketterij